Comments system

[blogger][disqus][facebook]

วันศุกร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

ช่วยเหลือเพื่อน

     เมื่ออาทิตย์ก่อนผมได้รับการติดต่อจากเพื่อนสนิทที่เป็นแพทย์ ให้ช่วยหาเครื่องเอกซเรย์มือสองในราคาที่ประหยัดให้หน่อย ประมาณว่าจะเอาไปใช้ที่คลีนิค เพื่อเสริมการตรวจให้ครบถ้วนมากขึ้น ผมก็ได้แนะนำพี่ที่รู้จักกันดีที่เขาทำธุรกิจทางด้านนี้โดยเฉพาะให้เขาไปช่วยดูแลตั้งแต่การสร้างห้องไปจนถึงการติดตั้งเครื่อง จนถึงวันนี้ผมยังไม่ได้ติดตามความคืบหน้าในเรื่องนี้เลย คิดว่าไม่นานก็คงจะเรียบร้อย
     เรื่องการใช้เครื่องเอกซเรย์ในคลีนิคของแพทย์นั้นเป็นเรื่องที่คุยกันมานานแล้วในแวดวงรังสีเทคนิค ว่าจริงๆแล้วเหมาะสมหรือไม่ สำหรับผมเองส่วนตัวไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องนี้ ขอเพียงให้มีการป้องกันอันตรายทางรังสีที่เหมาะสม ปลอดภัย ก็แล้วกัน เพราะว่ายังไงหมอคงต้องปกป้องผู้ป่วยและตัวคุณหมอเองอยู่แล้ว แต่จะว่าไปมันก็ไม่ค่อยจะถูกต้องตามกฎหมายซะทีเดียว แต่ว่าด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ท่านคงไม่ทำอะไรที่เสี่ยงๆหรอกครับ ยิ่งสมัยนี้ที่การฟ้องร้องแพทย์กำลังฮิตติดเทรนด์
     ผมเองไม่ค่อยคิดมากอะไรนักหรอกกับการที่บุคลากรสายงานอื่นมาทำการเอกซเรย์ให้ผู้ป่วย ตราบใดที่มีการควบคุมคุณภาพ ขอบเขตหน้าที่ให้เหมาะสมกับงาน เพราะในความเป็นจริงนักรังสีเทคนิคยังเป็นสิ่งที่ขาดแคลนในระบบสาธารณสุขเมืองไทย ถึงแม้ว่าจะมีการเพิ่มสถาบันการศึกษาเพื่อให้มีปริมาณนักรังสีเทคนิคมากขึ้นก็ตาม แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันกับการขยายตัวของกลุ่มผู้ป่วยที่มีแต่จะมากขึ้นทุกวัน
     ผมคิดเรื่องนี้มาหลายปีแล้วและทุกวันนี้ก็ยังคิดอยู่ว่าทำไมบ้านเมืองเราถึงยังขาดแคลนบุคคลากรด้านรังสี ทั้งที่มีการเพิ่มการผลิตบัณฑิตอยู่ทุกๆปี แถมยังมีน้องๆมาบ่นกับผมอีกว่าหางานยาก ผมก็เลยไม่แน่ใจว่าจริงๆมันเกิดจากอะไรกันแน่ฟะ ถ้าใครรู้ช่วยบอกผมทีเถอะ

วันจันทร์ที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2554

ความยากลำบากในครั้งแรก

    ทุกอย่างต้องมีครั้งแรกเสมอ มันเป็นคำพูดที่ดีและก็เป็นจริงซะด้วย ผมเองฉุกคิดถึงคำนี้ได้ตอนที่มีผู้ปกครองเด็กแถวบ้านมาขอคำปรึกษาเรื่องจะส่งลูกเรียนมหาวิทยาลัย แต่ก็กลัวหลายๆอย่าง กลัวไม่มีเงิน กลัวลูกเรียนไม่ไหว กลัวมีสามีก่อนเรียนจบ กลัวต่างๆนาๆ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะผมเองได้ผ่านตรงนี้มาเหมือนกัน ผมมาจากครอบครัวชาวนาธรรมดาครอบครัวหนึ่ง ที่พ่อแม่มีความตั้งใจสูงมากที่จะส่งลูกชาย(ชั่วๆ)คนนี้ให้เรียนสูงๆ ได้ทำงานดีำๆ โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะต้องยากลำบากแค่ไหน หรือแม้แต่

วันศุกร์ที่ 7 มกราคม พ.ศ. 2554

ความเปลี่ยนแปลง

     หลังจากเสร็จเทศกาลปีใหม่ พวกเราก็มีเวลาพักเล็กน้อย ก่อนที่สถานการณ์จะเข้าสู้สภาพปกติ คือผู้ป่วยล้นแผนกเหมือนเดิม ปีนี้อุบัติเหตุมีเยอะมากๆและรุนแรงเสียด้วย ผมแปลกใจกับตัวเลขผู้บาดเจ็บกับผู้เสียชีวิตที่ประกาศทางทีวี รู้สึกว่ามันจะน้อยกว่าความเป็นจริง(สำหรับบางจังหวัด) ซึ่งเฉพาะที่จังหวัดที่ผมทำงานอยู่ก็ไม่ตรงกันครับ อาจจะเกิดจากความล่าช้าในการประมวลผล ความผิดพลาดในการรายงานข้อมูลดิบ หรือมีการตกแต่งข้อมูลใหม่เพื่ออะไรผมก็ไม่ทราบได้
  

วันศุกร์ที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2553

สวัสดีปีใหม่ครับ

     ขณะที่พิมพ์อยู่นี้ผมกำลังขึ้นเวรในช่วงเทศกาลปีใหม่ครับ ปีก็เป็นเหมือนทุกปี คือไม่ได้กลับไปฉลองกับครอบครัวกะเขาเพราะต้องทำงานรับใช้ประชาชนต่อไำป ไม่รู้ว่าจะมีใครเข้าใจพวกเราบ้างไหมว่าการที่ต้องมาทำงานอย่างหนักในเวลาที่ควรจะได้พักผ่อนมันเป็นเช่นไร แต่ลึกๆในใจก็ยังมีความสุขที่ได้ทำงานเพื่อเพื่อนมนุษย์แม้บางท่านจะมีอาการเกรียนแตกบ้าง แต่ก็พอให้อภัยกันได้ครับ
    

วันอาทิตย์ที่ 19 ธันวาคม พ.ศ. 2553

มั่วนิ่มก่อนนอน

     เมื่อคืนก่อนตอนประมาณตี3เห็นจะได้ ผมนอนไม่หลับไม่รู้ว่าเป็นยังไง ทำยังไงก็ไม่หลับซักที ก็เลยคิดว่า เอาวะ...ในเมื่อมันไม่หลับก็ไม่ต้องหลับก็ได้ฟะ ผมเลยหยิบหนังสืออ่านเล่นมานั่งอ่านไปเรื่อยๆ ซักพักก็เริ่มเบื่อแฮะ เอาหนังเกาหลีเก่าๆที่เคยบ้าบอนั่งดูแล้วดูอีกมาดูใหม่อีกซักรอบ ก็โอเคดีครับ เรื่อง Calla จำชื่อภาษาไทยไม่ได้แล้วหล่ะครับ นั่งดูจนจบเรื่องก็เริ่มปวดตา สงสัยสายตาจะแย่ลงอีกแล้วเรา ให้ตายสิ ผมเกลียดความแก่จริงๆเลย ว่าแล้วก็พยายามล้มตัวลงนอนอีกครั้งมันก็ยังไม่หลับ ผมเลยถือ

วันอาทิตย์ที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2553

การควบคุมคุณภาพ : ทฤษฎี vs ปฏิบัติ

     ทุกวันนี้เราคงหนีไม่พ้นเรื่องของการควบคุมคุณภาพงานด้านรังสีเทคนิค ไม่ว่าเราจะเต็มใจทำหรือไม่ก็ตาม เราก็ต้องทำมันอยู่ดี สำหรับข้อกำหนด เงื่อนไข วิธีการ ผมว่าทุกท่านย่อมทราบกันเป็นอย่างดี แต่ปัญหามันอยู่ตอนปฏิบัติอ่ะดิ อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยลักไก่เลยซักครั้ง ถ้าเป็นเช่นนั้นผมต้องขอขอบคุณมากๆที่ท่านได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง และขอเป็นกำลังใจให้ท่านทำมันต่อไปครับผม ส่วนตัวกระผมเองขอสารภาพตามตรงว่าเคยลักไก่เหมือนกัน คือบางวันก็ไม่ได้ warm up หลอดเอกซเรย์ แต่ยังติ๊กในตาราง

วันพฤหัสบดีที่ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2553

มึนขอรับ...ไม่รู้จะเขียนอะไรดี

     ห่างหายจากการ update ข้อมูลไปนาน เนื่องจากไม่มีอารมณ์จะเขียน ประมาณว่าช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี เดี๋ยวจะอดนินทาคนอื่นผ่านบล็อกไม่ได้ เชื่อว่าทุกท่านคงวุ่นวายจากงานประจำกันน่าดูนะครับ ผมเองก็แทบจะคลานกลับบ้านทุกวัน ไม่รู้ว่าคนไข้มาจากไหนกันมากมายเหลือเกิน มิน่าล่ะพวกผลิตภัณฑ์เสริมสุขภาพถึงได้ขายดีเป็นเททิ้ง ก็มองไปทางไหนก็เจอแต่คนที่มีปัญหาสุขภาพกันทั้งนั้น